Final Fantasy XIII

De discussie welke Final Fantasy game nu het absolute hoogtepunt is binnen de serie, wordt onophoudelijk door fans gevoerd. Met deeltje zeven kunt je natuurlijk altijd aankomen zonder je te hoeven schamen, maar ik ben ook geneigd het achtste deel te noemen. Ik ben, anders dan vele anderen, ook nog zeer te spreken over FFX, maar feit blijft dat het voor mij jaren geleden was dat ik oprecht extreem enthousiast was over een nieuwe Final Fantasy game.

Traditioneel
De eerste beelden van FFFXIII enkele jaren terug bij de introductie van de PS3 deden vermoeden dat de gameplay de focus op actie, zoals in nummertje twaalf, zou voortzetten, maar inmiddels weten we dat de game gelukkig vasthoudt aan de oude vertrouwde opzet. Dat is voor mij reden genoeg om de game hoog op mijn verlanglijstje te plaatsen, ook al laat ie nog wel even op zich wachten.
Toch is trouw blijven aan de klassieke JRPG opzet erg tricky, vooral omdat er nogal wat gamers zijn, mijzelf incluis, die al zo veel van dit soort games hebben gespeeld dat het soms moeilijk wordt de aandacht erbij vast te houden. Waarin verschilt FFXIII dan met de gemiddelde JRPG, met andere woorden: waarom ben ik, ondanks die vertrouwde opzet, dan toch zo enthousiast?

Sweet spot
Naast sterke gameplay zijn natuurlijk het verhaal, de innemende personages en de schitterende vormgeving altijd belangrijk voor het succes van de serie geweest. Zowel Yoshitaka Amano als Tetsuya Nomura hebben schitterend werk geleverd wat betreft character en creature design. Toch is het succes van Cecil, Sabin en Cloud nooit meer echt geëvenaard. Sterker nog, de personages en wereld van FFXII spraken mij eigenlijk niet zo aan.
Ditmaal raakt Tesuya Nomura echter wederom de sweet spot. Ik heb het vermoeden dat helden Lightning en Snow, evenals hun metgezellen, goede vrienden van mij zullen worden. Ook voelt de wereld van FFXIII zelfs na de relatief korte TGS demo, al vele malen groter en epischer dan ik lange tijd heb ervaren in een game binnen het genre. Ik heb zowel een demo-level doorlopen met Lightning als met Snow, en beide speelsessies toonden ongekende creativiteit wat betreft de ontwerpen van de omgevingen, technologie, architectuur, voertuigen, wapens en vijanden.

Lightning & Snow
Het deel dat mij de controle over Lightning gaf, het vrouwelijke hoofdpersonage, vond plaats in een kleurrijk havenstadje. Denk hierbij aan felblauwe lucht, subtiele wolkenpartijen en een stralende zon. De gezellige sfeer die de felgekleurde gebouwen uitstraalde, werd echter verpest door de nadrukkelijke aanwezigheid van vele militairen.
Ik kwam tijdens het verkennen van deze locatie dan ook regelmatig in aanraking met futuristische soldaten. Dergelijke confrontaties verplaatste mij naar een ander scherm waar het daadwerkelijke gevecht plaatsvond. Kortom, zichtbare vijanden en geen random battles.
Je kunt de voorwaarden waaronder een gevecht plaatsvindt, beïnvloeden door bijvoorbeeld een vijand van achteren te benaderen om zo het initiatief te verkrijgen.
Het deel dat zich richtte op Snow verplaatste de actie naar een schitterende ruïne. Hij werd vergezeld door twee mij onbekende personages, Vanille en Sazh. De vijanden hier waren aanzienlijk exotischer, zoals de weirde pudding-achtige monsters.


Verwachting
Tot op dit moment ben ik nog geen minpunten tegengekomen die het noemen waard zijn. Haast overbodig dus om te zeggen dat ik enorm uitkijk naar dit nieuwe deel in de door mij zo geliefde serie.

+ Typische JRPG gameplay die dankzij veelzijdige elementen en schitterende presentatie van het scherm spettert.
+ Een magische wereld die al na een paar seconden uitnodigt om permanent te verhuizen.
+ Volwassen ogende personages die makkelijk een plek in je hard veroveren. 

Bron: PU.NL